همه روز روزه بودن،‌ همه شب نماز کردن، همه ساله حج نمودن، سفر حجاز کردن، ز مدينه تا به کعبه، سر و پا برهنه رفتن، دو لب از براي لبيک، به وظيفه باز کردن، به مساجد و معابر، همه اعتکاف جستن، ز ملاهي و مناهي همه احتراز کردن، شب جمعه‌ها نخفتن،‌ به خداي راز گفتن، ز وجود بي نيازش، طلب نياز کردن...

به خدا که هيچ کس را، ثمر آنقدر نباشد که به روي نااميدي در بسته باز کردن.

"شيخ بهايي"